Festiwal Inqbator
  • Festiwal Inqbator
  • Festiwal Inqbator
  • Festiwal Inqbator
  • Festiwal Inqbator
  • Festiwal Inqbator
  • Festiwal Inqbator
  • Festiwal Inqbator
  • Festiwal Inqbator
  • Festiwal Inqbator
  • Festiwal Inqbator
  • Festiwal Inqbator
  • Festiwal Inqbator
  • Festiwal Inqbator

23 maja 2013 (czwartek)

19.00 Parada (Pl. Bema – Scena przy DH Kupiec)

19.30 To właśnie ruch (Scena przy DH Kupiec)

Zespół Kurpie
Mateusz Wójcik (absolwent Irish World Academy of Music and Dance)
Anna Majder (Warszawski Teatr Tańca)
Zespół Bartek – duet Dominika Płaczek, Jakub Sałyga
Aleksander Białobrzewski (Zespół Cats Claw Crew)
Joanna Bąkowska (absolwentka Ogólnokształcącej Szkoły Baletowej w Warszawie, tancerka Mazowieckiego Teatru Muzycznego Operetka)
Łukasz Czapski (Zespół Cats Claw Crew)
Zespół Bartek – formacja
Joanna Sokół (Teatr Tańca Caro Dance) i Dawid Gieranin (Zespół Cats Claw Crew)
Dawid Gieranin (Zespół Cats Claw Crew)
Bartłomiej Białobrzewski Zespół Cats Claw Crew
Anna Ochman (studentka Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina, tancerka Teatru Tańca Nie Tylko Flamenco)
Tomasz Nikodemski (Zespół Cats Claw Crew)
Karol Drzewoszewski (tancerz Teatru Muzycznego im. Danuty Baduszkowej w Gdyni)

20.20 Oficjalne otwarcie InQbatora (Scena przy DH Kupiec)

20.40 Historia prawdopodobna Ostrołęcka Scena Autorska (Scena przy DH Kupiec)

Bohaterami spektaklu jest dwoje ludzi. Cztery pory roku pojawiające się w postaci Masek to narodziny, pełnia życia, starość i śmierć. Jak przeżyjemy nasze życie? Godnie, uczciwie, pełni miłości i nadziei czy ulegniemy pokusom, które w nas uderzają? To wszystko zależy od nas. Jest to historia, w której każdy z nas odnajdzie cząstkę samego siebie. Spektakl do bardzo przejmującej, dramatycznej wręcz muzyki Witolda Lutosławskiego.
Historię prawdopodobną tworzy 20-osobowa grupa młodych ludzi skupiona w Ostrołęckiej Scenie Autorskiej. Dla większości jest to debiut sceniczny.

Scenariusz i reżyseria Wojciech Kraszewski..

Historia prawdopodobna – Ingerencja 

Ideą tego działania jest przybliżenie publiczności, czym jest ruch w teatrze, jak potrafi zmienić i  wzbogacić spektakl.

Produkcja  plenerowa Historia prawdopodobna, to najnowszy spektakl  Ostrołęckiej Sceny Autorskiej. Premiera sztuki odbędzie sie podczas Festiwalu. Spektakl Historia prawdopodobna będzie wystawiony w trzech wersjach. Do wersji przedstawienia przygotowanej przez Wojciecha Kraszewskiego dodane zostaną sekwencje ruchowe opracowane przez dwóch choreografów w dwóch różnych technikach scenicznych: tańca i pantomimy. Ingerencja polegała będzie na włączeniu do spektaklu elementów ruchowych, jednak bez  zmiany założeń artystycznych przedstawienia, a jedynie w celu wzbogacenia  i uzupełnienia jego formy. Trzy różne wersje spektaklu pokazane zostaną podczas trzech dni Festiwalu, dając widzom możliwość porównania jakości artystycznej każdego z nich.

 

Historia prawdopodobna – ingerencja taniec

Praca pod kierunkiem dr hab. Aleksandry Dziurosz: choreografa, pedagoga, twórcy Warszawskiego Teatru Tańca, wykładowcy Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina

Historia prawdopodobna – ingerencja pantomima

Pracę poprowadzi Józef Markocki, uczeń i aktor Henryka Tomaszewskiego, twórca Teatru Formy wywodzącego się ze szkoły polskiej pantomimy.

21.30 TAKARAZUKA camp Krakowski Teatr Tańca (Parking przed OCK)

 

Spektakl inspirowany jest teatrem japońskim – popularną rewią żeńską – Takarazuka, działającą w mieście o tej samej nazwie od prawie stu lat. Specyfika i oryginalność teatru, w którym wszystkie role, zarówno męski, jak i żeńskie odgrywają kobiety, stały się punktem wyjścia do rozważań na temat teatralności płci, konstrukcji płci kulturowej oraz stereotypowego postrzegania płci przez społeczeństwo. Kandydatki na „Takarazinki” przygotowują się przez dwa lata w specjalnej szkole do odgrywania ról męskich i ról kobiecych. Przyswajają sobie kata, czyli charakterystyczne dla danej płci formy gramatyczne, sposoby zachowania, gesty, mimikę. Dla twórców spektaklu ciekawym zagadnieniem jest jednak odgrywanie ról kobiecych przez kobiety. Teatr Takarazuka wydaje się bowiem doskonale potwierdzać tezę Simone de Beauvoir: „nie rodzimy się kobietami – stajemy się nimi”.

„W <<Takarazuka camp>> dochodzi do spotkania kultur i twórczego przetworzenia wzorca. W tym wypadku następuje przeniesienie cech właściwych kulturze dalekowschodniej na grunt polskiej (…) na styku dwóch odmiennych kultur może wytworzyć się trzecia, zawierająca nowe wartości. Czy do tego doszło w przypadku <<Takarazuka camp>> i adaptacji prozy Kōbō? Omówione cechy potwierdzają to założenie. Jednakże spektakl ten stanowi dowód na to, jak bardzo inspirująca potrafi być kultura japońska z całą swoją różnorodnością, wysokim poziomem kreowania świata przedstawionego czy zabawą w konstruowanie płci kulturowej.”

(Małgorzata Wielgosz, Teatralne rozgrywki między kobiecością a męskością inspirowane japońską rewią Takarazuka [w:] Inspirująca i inspirowana. Podkultura japońska, pod red. Adrianny Wosińskiej)

Spektakl nagrodzony główną nagrodą podczas Tyskich Spotkań Teatralnych w 2012 roku.

Choreografia: Eryk Makohon | Scenografia: Eryk Makohon | Występują: Anna Chmiel – Kowalska, Monika Godek, Barbara Kopała, Agata Syrek, Katarzyna Węglowska – Król, Katarzyna Żminkowska, Paweł Łyskawa oraz tancerki Pracowni METAfizyczna | Producent: Stowarzyszenie Krakowski Teatr Tańca oraz Nowohuckie Centrum Kultury
W spektaklu wykorzystano fragmenty artykułu Aliny Łysak Teatr Takarazuka jako przykład performatywności płci

Festiwal Teatralny InQbator